ขอเริ่ม First Step ที่เรปนี้นะครับ เพราะข้างบนไมไ่ด้ล็อคอิน
first Step -กัปตันลัคกี้ เมนเดล
“เริ่มชินแล้วสินะครับ”
เมอร์ซี่ลูกเรือคนสนิทของกัปตันลัคกี้ เมนเดลทักลูกพี่ของตัวเองขึ้น
ลัคกี้ เมนเดลพยักหน้ารับ เขาออกเดินเรือมาได้เกือบสองเดือนแล้วตั้งแต่ออกจากทวีปเทอีย์ ย่อมชินกับการใช้ชีวิตบนเรือ
“แต่ว่าเราออกเรือมาถึงขนาดนี้ ยังไม่มีอะไรมัน ๆ ให้ทำเลยหรือ?” กัปตันลัคกี้ เมนเดลพูดต่อ
“ก็เป็นอย่างนี้ละครับ ไม่เจออะไรก็ดีแล้ว” เมอร์ซี่บอก
“เหรอ..” ลัคกี้ เมนเดลทำหน้าผิดหวัง “นึกว่าจะได้เจออะไรสนุก ๆ มากกว่านี้”
“คงต้องรอต่อไปครับ”
“คงเป็นแบบนั้น ..ในโลกความจริงคงไม่มีผลปีศาจที่กินแล้วมีความสามารถพิเศษอะไรแปลก ๆ พวกร่างกายเป็นยาง ร่างกายเป็นแสง เป็นสายฟ้า เปลี่ยนเป็นสัตว์ต่าง ๆ ได้ และคงไม่มีสัตว์ปีศาจที่สามารถรวมร่างกับคนกลายเป็นอาวุธ ยิงลำแสงทำลายบ้านช่องได้”
เมอร์ซี่ยิ้มรับการพูดของกัปตันคนใหม่ของตน จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “กัปตันครับ ตอนนี้เราก็ออกห่างแผ่นดินเทอีย์มามากแล้วนะครับ และพื้นที่ที่เราเดินเรือไปข้างหน้าตอนนี้เค้าเรียกว่า ทะเลคลั่ง”
“ทะเลคลั่ง” กัปตันลัคกี้ทวนคำ “หมายความว่าไง?”
“เป็นพื้นที่ที่นักเดินเรือส่วนใหญ่กลัวครับ เพราะสภาพทะเลในช่วงนี้แปรปรวนมาก มักมีลมพายุและกระแสน้ำวน ทำให้ยากในการเดินเรือ” เมอร์ซี่อธิบาย
“เหรอ... งั้นเราเดินเรืออ้อมทะเลคลั่งที่ว่านั้นได้ไหม?”
“ได้ครับ แค่หันหัวเรือเอียงไปสัก 45 องศาก็พ้นช่วงทะเลคลั่งแล้วครับ”
“ง่ายขนาดนั้นเชียว” ลัคกี้ เมนเดลพูดขึ้นมา “นึกว่าจะได้เจออะไรมัน ๆ สักหน่อย”
“แล้วตกลงกัปตันจะเลี่ยงช่วงทะเลคลั่งนี้ไหมครับ?”
กัปตันลัคกี้ เมนเดลนิ่งคิด เขาคิดอยู่เนินนาน แล้วถามเมอร์ซี่กลับว่า “เคยมีคนผ่านทะเลคลั่งนี้มาได้บ้างไหม?”
“เท่าที่ผมรู้ก็มีแค่เรือโจรสลัดสวีตมาดอนน่าเท่านั้นที่ผ่านไปได้ แต่พอพวกเขาผ่านไปได้ กลับไม่มีใครเคยพบเห็นพวกเขาอีกเลย ทำให้ตั้งแต่นั้นโจรสลัดหรือใครก็ตาม ไม่กล้าผ่านทะเลคลั่งนี้ เดินเรือเลี่ยงหมด ซึ่งก็มีบางคนที่คิดจะลอง แต่ก็พวกนั้นก็หายไปหมด ไม่เจอพวกนั้นอีกเลย” เมอร์ซี่อธิบาย
“โห.. แบบนี้สิน่าสนใจ” กัปตันลัคกี้ เมนเดลสีหน้าตื่นเต้น “งั้นเราเดินเรือไปทางทะเลคลั่งเลย อยากรู้สิว่ามันจะน่ากลัวขนาดไหนกัน”
ทันทีที่ได้ยินกัปตันลัคกี้ เมนเดลพูดแบบนี้ เมอร์ซี่กับลูกเรือคนอื่นต่างมีสีหน้าวิตก เพราะทุกคนตลอดชีวิตที่เดินเรือมาก็ไม่เคยผ่านทะเลคลั่งนี้มาแต่ครั้งเดียว
“นี่แหละโอกาสที่จะสร้างชื่อของเรา เรือชู้ตติ้งสตาร์ของเราต้องมีชื่อจากการผ่านทะเลคลั่งแน่” กัปตันลัคกี้พูดอย่างมั่นใจผิดกับลูกน้องอย่างตรงกันข้าม
แน่นอนว่ามีลูกเรือบางคนพยายามพูดขัดไม่ให้กัปตันลัคกี้ เมนเดลมุ่งไป และแล้วก็มีสองคนไม่ยอมรับการตัดสินใจของกัปตันคนนี้ ออกมาขัดขวางอย่างชัดเจน
สองคนนั้นคือ สองหัวหมู่ทะลวงฟันประจำเรือชู้ตติ้งสตาร์ ชื่อ โบโบ้กับโตโต้
โบโบ้เป็นชายตัวสูงใหญ่หัวล้านเลี่ยน สูงเกือบสองเมตรได้ แต่อาวุธที่เขาใช้กลับเป็นดาบขนาดเล็กอย่างกับดาบของเล่น ส่วนโตโต้เป็นชายหนวดเครารุ่งรัง ตัวเล็กกว่าโบโบ้หลายเท่า แต่อาวุธที่เขาใช้กลับเป็นขวานด้ามโตที่ใหญ่เกินตัวมาก
“ผมสองคนไม่ยอมรับการตัดสินใจของกัปตัน” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน
“ทำไมละ? นี่คือ โอกาสจะสร้างชื่อของเรา” กัปตันลัคกี้บอกกับทั้งสอง
“ไม่ เราไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนั้น”
“งั้นหรือ.. แล้วพวกนายไม่สงสัยบ้างเหรอว่าที่ทะเลคลั่ง มันจะจริงอย่างทีเค้าเล่าหรือเปล่า บางครั้งพวกที่เล่าอาจจะโม้ก็ได้ อย่าไปเชื่ออะไรที่ยังไม่ได้พิสูจน์สิ”
“ยังไงพวกผมก็ไม่ยอม ถ้ากัปตันต้องการแบบนั้น ต้องผ่านพวกผมให้ได้ พวกผมก็อยากรู้ว่ากัปตันคนใหม่จะมีฝีมือพอจะเป็นกัปตันได้จริงไหม?” ทั้งสองบอก
กัปตันลัคกี้ยิ้ม ตอบกลับว่า “เอางั้นก็ได้ พวกนายเข้ามาเลย”
พอได้ยินกัปตันลัคกี้บอก ทั้งสองก็พุ่งเข้าหาทันที
แต่ทว่าทันทีที่กัปตันลัคกี้ลดมือลงที่สายสะพายเอวที่เป็นซองปืนทั้งสองกระบอกของตน โบโบ้กับโตโต้ก็หยุดเคลื่อนไหว ราวกับร่างกายชะงักงั้น
แต่ทั้งสองชะงักเพราะเหตุใด
เหตุที่ทั้งสองต้องหยุด เพราะตอนนี้พวกเขาถูกกระสุนปืนยิงเข้าที่อาวุธที่เป็นโลหะของตน ซึ่งทั้งคู่ไม่รู้ด้วยว่ากัปตันลัคกี้ยิงมาจากทิศทางไหน เพราะเมื่อเห็นเขาลดมือลงที่เอวกระสุนก็ยิงออกมาแล้ว แถมยิงออกมาในทิศทางที่คิดไม่ถึงด้วย
“กัปตันยิงตอนไหน” ทั้งสองถามด้วยความสงสัย
แต่กัปตันลัคกี้ไม่ตอบทันที เขายกมือที่ลดลงขึ้น ตอนนี้จึงไม่มีใครเห็นปืนสองกระบอกของเขาเลย เพราะชุดโจรสลัดสีน้ำเงินของเขาปิดไว้
“ไม่รู้สิ” กัปตันลัคกี้ยิ้มยียวน “แล้วนายยังคิดจะขัดขวางฉันอีกไหม?”
“ไม่แล้วครับ” ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน เขาย่อมคิดว่าฝีมือกัปตันคนใหม่นี้ไม่ธรรมดาทีเดียว เพราะในเรือลำนี้ มีเพียงกัปตันเท่านั้นที่ใช้อาวุธปืน แล้วถ้าฝีมือการยิงปืนขนาดมองไม่ทันตอนชักปืนขนาดนี้ เขาสองคนไม่มีทางเอาชนะได้แน่
“ก็ดี” กัปตันลัคกี้ยิ้มกว้าง “คงไม่มีใครขัดแล้วใช่ไหม?”
แน่นอนว่าไม่มีใครขัดอีกแล้ว
“เอาละ ต่อไปเรามุ่งไปที่ทะเลคลั่งกันเลย วีรกรรมครั้งใหม่ของเราจะเริ่มต้นที่นี่” กัปตันลัคกี้พูดขึ้นด้วยความมั่นใจ
ซึ่งพอลูกเรือทั้งหลายกระจายตัวไปทำหน้าที่ของตน กัปตันลัคกี้ก็เดินไปที่ห้องของตน โดยมีเมอร์ซี่เดินขนาบข้างมา
จากนั้นเมอร์ซี่ก็ส่งของสองสิ่งให้กับกัปตันลัคกี้ เมนเดล
“เอามาคืนครับกัปตัน”
กัปตันลัคกี้ยิ้มรับ แล้วรับของสิ่งนั้นมา พูดตอบว่า “ยิงได้แม่นไม่เบานะเมอร์ซี่”
ซึ่งสิ่งที่เมอร์ซี่เอามาคืนคือ ปืนสองกระบอกของกัปตันลัคกี้ เมนเดลนั่นเอง
“ไม่หรอกครับ ฝีมือยังห่างชั้นกัปตันเยอะ” เมอร์ซี่ตอบ จากนั้นพูดต่อว่า “แต่กัปตันก็ไม่ธรรมดานะครับ คงคิดไว้แล้วว่าต้องมีคนไม่ยอมรับ จึงเอาปืนฝากไว้ที่ผมก่อน แล้วแกล้งทำเป็นต่อสู้กับคนนั้น ส่งสัญญาณให้ผมยิง ซึ่งถ้ามีการยิงเกิดขึ้น ทุกคนก็ต้องคิดว่าเป็นฝีมือกัปตันกันหมด เพราะในเรือลำนี้มีกัปตันใช้ปืนเพียงคนเดียว คงไม่คิดหรอกครับว่าผมจะเป็นคนยิงจากอีกมุมหนึ่ง”
“ยังไงก็ขอบใจนายมาก” กัปตันลัคกี้ว่า “เอาละ ต่อไปเราจะลุยทะเลคลั่งกันแล้ว”
..........................................................
แก้ไขล่าสุดเมื่อ: วันที่ 01-02-2010 เวลา 23:32:40 นาฬิกา
แก้ไขล่าสุดเมื่อ: วันที่ 01-02-2010 เวลา 23:58:00 นาฬิกา
